Η ιστορία της 8ης Μάρτη: Γυναίκες αγωνίζονται και διεκδικούν!

160 χρόνια πριν, στις 8 Μάρτη  του 1857, εργάτριες στην υφαντουργία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης εξεγέρθηκαν και βγήκαν στο δρόμο απαιτώντας ισότητα μεταξύ των ανδρών συναδέλφων τους. Ήταν διαμαρτυρία απαιτώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, μείωση του ωραρίου σε 10ωρο και μισθούς ίσους με αυτούς των αντρών, χωρίς εκμετάλλευση και διακρίσεις, κάτι που πλέον θεωρείται αυτονόητο όμως κατακτήθηκε μέσα από σκληρούς αγώνες και διαμαρτυρίες. Τις διαδηλώσεις των γυναικών έσπασε με βίαιο τρόπο η αστυνομία η οποία δεν φοβήθηκε να βάψει τους δρόμους με το αίμα τους. Από τότε αυτή η ημέρα καθιερώθηκε ως  «Ημέρα της Γυναίκας», ημέρα μνήμης και απολογισμού της πάλης για την ισοτιμία των εργαζόμενων γυναικών.

160 χρόνια μετά, βλέπουμε πώς ο αγώνας των γυναικών κατά της εκμετάλλευσης και της ανισότητας είναι αναγκαίος καθώς όχι μόνο το νομοθετικό σύστημα αλλά και η ίδια η κουλτούρα χωρών δεν υπολογίζουν την γυναίκα ως αυτόνομο ον, άξιο σεβασμού. Ακολουθώντας πιστά τις εντολές των ΕΕ- ΔΝΤ, οι οποίες καμία σχέση δεν έχουν την υπεράσπιση των λαϊκών απαιτήσεων, η συγκυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ καταργεί τα κεκτημένα του λαού, ισοπεδώνοντας εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα προς όφελος της γυναίκας. Συχνά είναι τα φαινόμενα βίας, ρατσισμού και εκμετάλλευσης των γυναικών στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου όπου τέτοιες πράξεις είναι παράνομες και όμως το κράτος τις υποβαθμίζει χωρίς να δίνεται η απαιτούμενη προσοχή και τα μέτρα προφύλαξης. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις τα παραπάνω επικροτούνται και θεωρούνται νόμιμη και ηθική συμπεριφορά. Στην Ευρώπη της κρίσης η γυναίκα βιώνει την ανεργία ακόμη πιο έντονα, εφόσον το ποσοστό ανεργίας των γυναικών ανέρχεται στο 28% σε αντίθεση με των αντρών στο 22%, ενώ οι συνεχόμενες απολύσεις τείνουν να επαναφέρουν το χάσμα μεταξύ αμοιβών. Οι πιο ευπαθείς ομάδες γυναικών όπως οι νέες εργαζόμενες κρίνονται για την εμφάνιση τους και αναγκάζονται να στραφούν σε επισφαλείς θέσεις εργασίας χωρίς κοινωνική ασφάλιση, με μισθούς φτώχειας. Ιδιαίτερα κακή μεταχείριση υπόκεινται οι έγκυες εργαζόμενες γυναίκες που δεν παίρνουν την δικαιωματική τους άδεια ή απολύονται από τους εργοδότες τους επειδή απλά είναι έγκυες αλλά και οι μητέρες που εργάζονται χωρίς να έχουν την δυνατότητα εξισορρόπησης εργασιακής, προσωπικής και οικογενειακής ζωής και συχνότερα από ποτέ πλέον,  μεγαλώνουν μόνες τα παιδία τους ή είναι ο μόνος πόρος εισοδήματος της οικογένειας.

Ολοζώντανο παράδειγμα που αντανακλά το πραγματικό πρόσωπο της σημερινής κοινωνίας είναι η γυναίκα πρόσφυγας. Οι γυναίκες αυτές διωγμένες από την πατρίδα τους και χωρίς μόνιμη κατοικία προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδία τους σε καταυλισμούς, να τα ταΐσουν με ψίχουλα και να φροντίσουν την τραυματισμένη ψυχική τους ισορροπία. Εργάζονται με εξευτελιστικούς μισθούς, σε απαίσιες συνθήκες εργασίας, για απάνθρωπες ώρες και όλα αυτά γιατί είναι άνθρωποι στην ανάγκη. Έχοντας ζήσει την φρίκη του πολέμου οι γυναίκες αυτές διακινδυνεύουν τα πάντα για να βρουν ασφάλεια αφότου όμως ξεκινήσουν το ταξίδι τους πέφτουν θύματα βίας, σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης καθ’ όλη την διάρκεια αυτού. Ειδικότερα, οι γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους ή είναι οι επικεφαλής της οικογένειας είναι αναγκασμένες να ζουν μέσα στην ανασφάλεια και την ανησυχία για την σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα. Οι γυναίκες αυτές είναι που πληρώνουν το πιο βαρύ το τίμημα της αστικής απάντησης στην κρίση, η απάντηση      -εκμετάλλευση, αφαίρεση κατακτήσεων, αφαίρεση ανθρώπινων δικαιωμάτων- που δίνει κυβέρνηση και ΕΕ. Γι’ αυτό, είναι αναγκαίο ο Σύλλογός μας να πάρει απόφαση και να συμμετέχει συγκροτημένα και μαχητικά στην παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού στις 18 Μάρτη, σε συντονισμό και με άλλους φοιτητικούς συλλόγους, πρωτοβουλίες για το προσφυγικό και σωματεία.

Αυτή η μέρα λοιπόν δεν είναι ημέρα εορτασμού αλλά ημέρα με χαρακτήρα ταξικής πάλης και διεκδίκησης. Για εμάς την «Ημέρα της Γυναίκας» γιορτάζουν όλοι αυτοί που αγωνίστηκαν ενάντια στους καταπιεστές τους και δεν την αντιμετωπίζουμε ως ένα πανηγύρι. Οι πρωτοπόροι αγώνες των γυναικών για τη γυναικεία χειραφέτηση από τη Ροζάβα, μέχρι την Ιταλία, τη Πολωνία, την Τουρκία και τις ΗΠΑ εμπνέουν. Οι γυναίκες πρόσφυγες που βλέπουμε να πρωτοστατούν στη χώρα μας στους αγώνες και τις πορείες των προσφύγων για τις συνθήκες, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους γεννούν ελπίδες. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο καλούμαστε όλοι να μην το βάλουμε κάτω, να συνεχίσουμε να παλεύουμε για όσα έχει κατακτήσει ο λαός αλλά και να απαιτήσουμε δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, για μια κοινωνία χωρίς καταπιέσεις και εκμετάλλευση.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ  8/3 ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

αν.α.κίνηση - ε.α.α.κ

Για την στάση της ΚΝΕ σχετικά με το ζήτημα της δίωξης 9 συμφοιτητών μας στη Ξάνθη, απο τον Καθηγητή Γ. Παύλο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Για την στάση της ΚΝΕ σχετικά με το ζήτημα της δίωξης 9 συμφοιτητών μας στη Ξάνθη, απο τον Καθηγητή Γ. Παύλο.

Συγκεκριμένα,ο Γ. Παύλος αυτή την στιγμή, καταγγέλλει στον εισαγγελέα, 9 συναδέλφους μας με ψευδείς κατηγορίες, σε συνεργασία με το φασιστοειδές ψυχοπαίδι του και φοιτητή του τμήματος ΗΜ/ΜΥ. Οι καταγγελίες του Παύλου και οι στοχευμένες μηνύσεις έρχονται σαν αποτέλεσμα της κατάπτυστης στάσης του και τοποθέτησης του(ο ίδιος αναπαρήγαγε ρατσιστική/φασιστική ρητορεία, είχε υπογράψει μια σειρά από κείμενα με αντίστοιχο περιεχόμενο, εκβίαζε για παύση συνδικαλιστικής δράσης).

Ενάντια στις φασιστικές ρητορείες και πρακτικές εντός του χώρου του Πανεπιστημίου, και αντιστεκόμενοι σε μια προσπάθεια ποινικοποίησης του δικαιώματος μας στη διεκδίκηση και τον συνδικαλιστικό αγώνα, παλεύουμε για την στήριξη των αγωνιστών συμφοιτητών μας, για ελευθερία και δημοκρατικά δικαιώματα, για να ξεριζώσουμε κάθε ίχνος φασίζουσα νοοτροπίας στο πανεπιστήμιο και σε όλους τους χώρους.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, και μπροστά στην ανάκριση των συμφοιτητών μας που θα γίνει την Πέμπτη 9/2 στην Ξάνθη, κατεβάσαμε στα Διοικητικά Συμβούλια κάθε σχολής ψήφισμα αλληλεγγύης κατά της δίωξης των 9 και  ενάντια στο φασισμό και την καθηγητική αυθαιρεσία του Καθηγητή Γ.Παύλου, με το οποίο πήρε απόφαση και ο Σύλλογος της Ξάνθης. Για τις δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος,  ζητήματα ελευθεριών και δικαιωμάτων είναι απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη αγώνων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, και της φοιτητικής μας καθημερινότητας, ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ που έρχεται να τσακίσει τα πανεπιστήμια καθώς και στους διάφορους υποτακτικούς τους, που βάζουν πλάτες για να περάσει αυτή η επίθεση συμβάλλοντας ολοένα και περισσότερο στην αυταρχικοποίηση του Πανεπιστημίου.

Στις συνεδριάσεις των ΔΣ οι δυνάμεις της ΔΑΠ κινούμενες σε μια λογική κάθαρσης του Γ. Παυλου και της συνεχούς προσπάθειας του ενάντια στους αγώνες των συμφοιτητών μας,ψήφισε λευκό υποστηρίζοντας οτι δεν ήξερε τι είχε συμβεί. Ωστόσο δεν πέσαμε από τα σύννεφα , καθώς αυτή τη στάση υιοθετεί επαναλαμβανόμενα σε περιπτώσεις διώξεων αγωνιστών.Όμως αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι η στάση που κράτησαν οι δυνάμεις της ΠΚΣ-ΚΝΕ που κινήθηκαν διασπαστικά σε σχέση με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις,και αυτό μόνο στο πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Οι δυνάμεις της ΚΝΕ λοιπόν παίρνουν την πολιτική επιλογή να κατεβάσουν αντιπαραθετικό ψήφισμα. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να:

·        Μπλοκάρουν αποφάσεις συλλόγων, που εν τέλει δεν παίρνουν καμία απόφαση για το ζήτημα.

·        Εναντιώνονται σε κινητοποίησεις που οργανωνονται στις πόλεις, για τη στήριξη των συμφοιτητών μας, χωρίς κανέναν προφανή πολιτικό λόγο, παρόλο που υποτίθεται πως είναι κατά τις δίωξης των αγωνιστών.

·        Καταργούν, απο την πλευρά τους την απόφαση του συλλόγου της Ξάνθης την οποία οι ίδιοι ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΑΝ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ.

·        Τέλος ,υπονομεύουν με αυτή τους στάση τη πάλη του φοιτητικού κινήματος που θα απομακρύνει στη πράξη τέτοια στοιχεία απο τις σχολές και θα τσακίζει το φασισμό σε κάθε του εκφραση.

Όλα αυτά κάνουν ξεκάθαρο, οτι μάλλον, όταν δεν πρόκειται για αγωνιστές της ΚΝΕ, δεν έχει σημασία ο αγώνας για τη δικαίωση των συνδικαλιστών, παρα μόνο τα μικροπολιτικά συμφέροντα και ο διαχωρισμός απο τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Τα μικροπολιτικά συμφέροντα και οι λογικές "μαγαζιού" και αριστερού απομωνοτισμού ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ στους αγώνες των φοιτητών, και πολύ περισσότερο έχουν στόχο, να διασπάσουν τον αγώνα, για την κατοχύρωση ελευθερίων και δικαιωμάτων μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.

Τη στιγμή που 9 συμφοιτητές μας αντιμετωπίζουν τον ανακριτή με μόνο "ενοχοποιητικό στοιχείο" την συνδικαλιστική ,πολιτική και αντιφασιστικη τους δράση, εμείς οφείλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να αγωνιστούμε για να παραμείνει το Πανεπιστήμιο χώρος ανοιχτός, ελεύθερος, που θα χωράει τους συλλογικούς μας αγώνες και διεκδικήσεις ενάντια στις πολιτικές που καταστρέφουν το μέλλον μας, ενάντια σε αντιδραστικές στάσεις και σε κάθε μορφή φασισμού εντός του.

Σε αυτή τη λογική, θα συνεχίσουμε να δρούμε ενωτικά και να δυναμώνουμε τον αγώνα, καλώντας τις δυνάμεις τις ΚΝΕ έστω και καθυστερημένα, να μη συνεχίσουν τη διασπαστική λογική τους, και να συνδιαμορφώσουμε ψήφισμα εν όψει της ανάκρισης των φοιτητών την ερχόμενη Πέμπτη 9/2, καθώς η στάση της δεν ωφελεί κανέναν εκτός απ τους υποστηρικτές στου φασισμού και της υπονόμευσης των δικαιωμάτων μας.

Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα δικαιώματα μας, ενάντια στο φασισμό και την αυταρχική θωράκιση του Πανεπιστημίου.

ΕΑΑΚ ΠΑΤΡΑΣ

ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΑΠΕΡΓΙΑ στις 24 ΝΟΕΜΒΡΗ : ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ!

Μετά το τριήμερο του Πολυτεχνείου όπου δόθηκε αγωνιστικός παλμός σε όλες τις πόλεις της χώρας, ο λαός έδωσε μαχητική απάντηση στην πολιτική της κυβέρνησης με συγκεντρώσεις ενάντια στον ερχομό του Ομπάμα, ενάντια στην απαγόρευση διαδηλώσεων και ενάντια στην άγρια καταστολή της “πρώτη φορά αριστερής” κυβέρνησης που ακολούθησε μετά την πορεία της 17^ης Νοέμβρη (ακόμα και στην Πάτρα έγιναν αναίτιες επιθέσεις σε φοιτητές και διαδηλωτές).

Καθώς η επίθεση συνεχίζεται στο φόντο της 2^ης αξιολόγησης που ξεκίνησε καλούμαστε να συνεχίσουμε αυτή τη δυναμική απάντηση με τις απεργίες στις 24/11 και 8/12. Η κυβέρνηση πιστή στις επιταγές των ΕΕ - ΔΝΤ με το νέο εργασιακό- συνδικαλιστικό νόμο καταπατά τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και της νέας γενιάς (ομαδικές απολύσεις, περαιτέρω προώθηση της ατομικής διαπραγμάτευσης, πλήρης ελαστικοποίηση, νέες μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις), τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, τους πλειστηριασμούς, τα κόκκινα δάνεια, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μέσω του υπερταμείου κλπ. Δικαιώματα που το εργατικό κίνημα έχει κατακτήσει με αγώνες.

Η νεολαία στο στόχαστρο…

Μέσα σε όλη αυτή την επίθεση η νεολαία δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη μιας και το δικό της μέλλον ετοιμάζουν. Τα μέτρα που έχουν περάσει με τα ήδη υπογεγραμμένα μνημόνια έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό τοπίο για τους νέους που βγαίνουν στην αγορά εργασίας και ιδιαίτερα με το περσυνό νομοσχέδιο του ασφαλιστικού που ήρθε να θεσμοθετήσει την ανασφάλιστη και ελαστική εργασία. Τα βάουτσερ, τα 8μηνα, οι μισθοί-χαρτζιλίκι, η μαύρη δουλειά και όλα όσα είναι κανόνας τα τελευταία χρόνια για την νεολαία έρχονται να ολοκληρωθούν και να γίνουν νόμοι του κράτους με τον νέο εργασιακό νόμο που σχεδιάζει να καταθέσει η κυβέρνηση. Ακόμη προωθείται η αντικατάσταση του υποκατώτατου μισθού για τους νέους κάτω των 25 με την ρύθμιση για την “πρώτη πρόσληψη” (αντίστοιχη με αυτή του Σαρκοζί που ξεσήκωσε τη νεολαία στη Γαλλία) σύμφωνα με την οποία ο νεοπροσλαμβανόμενος θα παίρνει μικρότερο μισθό τα δυο πρώτα χρόνια στο όνομα της απόκτησης εργασιακής εμπειρίας! Πρόκειται για ένα πολύ χειρότερο μέτρο καθώς αφορά πολύ περισσότερο κόσμο, νέους και μεγαλύτερους.

Ο επίσημος συνδικαλισμός εκφυλίζει τις απεργίες...

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, για ακόμα μια φορά οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες που “ελέγχουν” το εργατικό κίνημα κάνουν ότι μπορούν για να είναι όσο πιο αναίμακτες γίνεται οι αντιδράσεις των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, ενώ η ΑΔΕΔΥ και αρκετές ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και σωματεία του ιδιωτικού τομέα είχαν αποφασίσει απεργία για τις 24 του Νοέμβρη, η ΓΣΕΕ αρνήθηκε να προκηρύξει απεργία την ίδια μέρα αλλά ανακοίνωσε απεργία στις 8/12! Φαίνεται ξεκάθαρα η πρόθεση να μην υπάρξει πανεργατικός ξεσηκωμός αλλά να γίνει κατόπιν εορτής καμιά κινητοποίηση για το “ξεκάρφωμα”. Μέσα σε όλα αυτά προβληματική είναι και η στάση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που μπορεί στα λόγια να διαφοροποιείται από τον υποταγμένο συνδικαλισμό αλλά στην πράξη αρνείται να δει ένα διαφορετικό σχέδιο και καταλήγει να έχει ρόλο ακολουθητή. Αυτό αποτυπώνει “αλλαγή γραμμής” των δυνάμεων του που ενώ πρότειναν στη ΓΣΕΕ απεργία στις 24/11, όταν η πρόταση τους δεν πέρασε άλλαξε τις αποφάσεις συνδικάτων για απεργία στις 24/11 και τις μετέτρεψε για 8/12.

Τέρμα στην αναμονή!

Είναι ξεκάθαρο πως το εργατικό-λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα επιβάλλεται να ακολουθήσει συνολικά μια άλλη πορεία για να αλλάξουν τα πράγματα. Η απάντηση σε αυτό μπορεί να δοθεί μέσα από αγώνες, κινητοποιήσεις και απεργίες, που μπορούν να βάλουν ένα ΤΕΛΟΣ στα αντιλαϊκά μέτρα, με τους εργαζόμενους μπροστά να έχουν ξεκάθαρη στάση ενάντια στις αστικές πολιτικές της ΕΕ που σαν αποτέλεσμα έχουν την ανεργία, τους μηδαμινούς μισθούς και την ελαστική εργασία. Κόντρα στο κλίμα της απογοήτευσης και του «δεν υπάρχει άλλη λύση» που σπέρνουν κυβέρνηση και κανάλια, πρέπει να ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνημα ώστε με οργάνωση να μπορέσει να δώσει συνολικές απαντήσεις στηριγμένες στις δυνάμεις του κόσμου. Το εργατικό κίνημα, η νεολαία και οι αγώνες τους μπορούν να αλλάζουν  τα πράγματα, να αντιστέκονται, να δημιουργούν ρήγματα στην κυριαρχία τους.

Έτσι ακριβώς, η πανελλαδική πανεργατική απεργία της 24^ης  Νοεμβρίου αναμένεται να αποτελέσει μια πρώτη αναμέτρηση, μια πρώτη αγωνιστική αφετηρία με στόχο να δοθεί το έναυσμα για αγωνιστική κλιμάκωση με συνέχεια την απεργία της 8^ης Δεκέμβρη, υπερβαίνοντας τη γραμμή εκτόνωσης και διαχείρισης της λαϊκής οργής από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. 

Αλλά να έρχεται και σε κόντρα με πρακτικές κομματικού ελέγχου, υποτίμησης της πάλης για τη συνολική ανατροπή της επίθεσης, και πολιτικής “ουράς” στις επιλογές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Τώρα είναι η ώρα ενός νέου εργατικού κινήματος που θα συγκροτήσει αντίπαλο δέος στα σχέδια εργοδοσίας- ΕΕ - ΔΝΤ. Τώρα είναι η ώρα το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία να σταθούν πλάι στο εργατικό και να προβάλουν και να επιβάλουν τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους. Τώρα είναι η ώρα να απομονωθεί ο υποταγμένος συνδικαλισμός και η γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Για μια συνολική αντεπίθεση και ένα νέο γύρο αντιπαράθεσης του εργατικού κινήματος. Με μια άλλη αριστερά,  αντικαπιταλιστική και σύγχρονα επαναστατική. Αναμέτρηση παντού!

ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΛΑO

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗ ΡΗΞΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!

  ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ  

24 ΝΟΕΜΒΡΗ!

 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

      Με τα ανεξάρτητα ταξικά σωματεία

                           ΣΤΙΣ 10:30                           

αν.α.κίνηση - ε.α.α.κ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ!

ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ!

43 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι συνθήκες δεν μας επιτρέπουν να αντιμετωπίζουμε τον αγώνα που δόθηκε τότε με μια εορταστική και εθιμοτυπική λογική. Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα κάνει επιτακτική την ανάγκη να "ξεσκονίσουμε" τις μνήμες που ξυπνά το σύνθημα  "ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" και να αντιληφθούμε ότι ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουμε τις ανάγκες μας είναι οι μαζικοί συλλογικοί αγώνες!

Τους αγώνες και τους νεκρούς εκείνου του Νοέμβρη τους τιμάμε μόνο με τους δικούς μας αγώνες του σήμερα. Κόντρα στη σύγχρονη βαρβαρότητα, στη λυσσαλέα επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου – Ευρωπαϊκής Ένωσης η απάντηση μας είναι ότι “Οι χούντες πέφτουν μόνο με εξεγέρσεις”.

Εμπρός στο δρόμο του αγώνα, στο δρόμο που χάραξαν οι αγωνιστές εκείνου του Νοέμβρη.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!

Στις 18 Μάη δεν καθόμαστε σπίτι...

Όντως οι εκλογές ΔΕΝ μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση.

Μπορούν όμως να αναδείξουν ένα μήνυμα ανυπακοής και αντίστασης...

Όντως οι εκλογές είναι μια διαδικασία, ακίνδυνη για το σύστημα.

Μπορούν όμως να λειτουργήσουν αντικειμενικά προωθητικά για το κίνημα

 και να διευκολύνουν τους όρους με τους οποίους αυτό θα συγκροτηθεί.

Όντως πρώτη δύναμη πανελλαδικά θα ναι και φέτος η καθεστωτική ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Όμως σε περίπτωση ανόδου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια

Το κοινωνικό ρήγμα του όχι και των εξεγέρσεων της γενιάς μας ενισχύεται και οι λογικές των

Καθεστωτικών δυνάμεων τρώνε χαστούκι

Όντως οι εκλογές έχουν εκφυλιστεί σε μεγάλο βαθμό.

Μπορεί όμως κάποιος ψηφίζοντας αποχή να βγάλει ένα μήνυμα

Αμφισβήτησης προς το υπάρχον χωρίς να προτάσσει έναν άλλο δρόμο

Χωρίς ΕΕ-Μνημόνια-Ευρώ-Χρέος?

Όντως όλες οι παρατάξεις (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-ΚΝΕ) βλέπουν τις εκλογές ως διαδικασία ανάδειξης γραφειοκρατικών οργάνων όπως είναι τα Δ.Σ. και η Ε.Φ.Ε.Ε. Σαν διαδικασία που θα εκλέξεις κάποιους πεφωτισμένους να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Εμείς θέλουμε από τις εκλογές να φανεί ότι η νεολαία δεν μασάει, ότι δεν δίνει λευκή επιταγή στην εφαρμογή των βάρβαρων πολιτικών και ότι δεν μένει αμέτοχη στις μάχες της γενιάς της . 

Για μας, οι εκλογές δεν αποτελούν προφανώς τη κορύφωση της ταξικής πάλης και των κοινωνικών αγώνων, αλλά συνιστούν μια πολιτική μάχη στην οποία οι κινηματικές δυνάμεις πρέπει να παρεμβαίνουν, παρότι συμμετέχουν με δυσοίωνους για εκείνες όρους.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΧΟΣ, ΟΧΙ ΣΚΟΠΟΣ :

Από τις εκλογές θέλουμε να προωθηθεί προς όλες τις κατευθύνσεις το μήνυμα πως το φοιτητικό κίνημα  δεν ηττήθηκε και βρίσκεται εδώ, έτοιμο να βγει στο προσκήνιο. Δεν διαπραγματεύεται – δεν ενσωματώνεται. Στις εκλογές της 18 Μάη να ενισχυθεί η επαναστατική λογική που παλεύει για την αναζωπύρωση ενός φοιτητικού κινήματος διαρκείας, συγκροτημένο από αμεσοδημοκρατικά όργανα κόντρα σε λογικές ανάθεσης και συνδιαλλαγής. Στις εκλογές της 18 Μάη να ενισχυθεί η ασυμβίβαστη – αντικαπιταλιστική αριστερά.

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ  ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

 

ΑΝ.Α.ΚΙΝΗΣΗ - ΕΑΑΚ

-18 Μάη φοιτητικές εκλογές - Ε και ;

  Είναι λογικό να έχεις στο μυαλό σου τις εκλογές σαν εκείνη την περίοδο που τσακώνονται οι παρατάξεις μεταξύ τους για να αυξήσουν τα αποτελέσματά τους. Ή απ’ την άλλη να σκέφτεσαι ότι είναι η περίοδος που έρχονται όλοι ξαφνικά να σου μιλήσουν, να σου θυμίσουν τις σημειώσεις που σου έδωσαν και να σε πιέσουν να τους το ξεπληρώσεις με μια διαδρομή μόνο με το 608 τη μέρα των εκλογών. Ή να προβλέπεις τις αγωνιστικές κορώνες και τις λάσπες προς άλλες δυνάμεις που θα προσπαθούν να σε πείσουν ότι πρέπει να βάλεις τους «αγωνιστές» στα ΔΣ.

  Αν έχεις έτσι στο μυαλό σου τις φοιτητικές εκλογές τότε δεν έχεις και πολύ άδικο, γιατί κάπως έτσι είναι απ’ τη σκοπιά του αστικού συνδικαλισμού της ΔΑΠ, αλλά και απ’ την πρόταση «ανάθεσης» με επαναστατικές κορώνες της ΚΝΕ – ΠΚΣ – ΜΑΣ.

  Όμως κόντρα σε αυτό το σαπισμένο συνδικαλισμό για εμάς οι φοιτητικές εκλογές είναι άλλη μια μάχη της νεολαίας, απ’ την οποία δεν πρέπει να απέχουμε. Δεν είναι μια μάχη για τις έδρες στα ΔΣ. Εξάλλου τελικά το κίνημα δημιουργείται και αναπτύσσεται στις Γενικές Συνελεύσεις. Αλλά είναι μια μάχη για το ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η πληττόμενη νεολαία στις 18 Μάη μέσα απ’ τις φοιτητικές εκλογές…

  Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει στις 18 Μάη η νεολαία που είδε το “ΟΧΙ” στα μνημόνια, στην κυβέρνηση και στην ΕΕ, να μετατρέπεται σε “ΝΑΙ” μέσα σε μια νύχτα. Ποιο πολιτικό μήνυμα θα στείλει η νεολαία που βρίσκεται στο κέντρο της αστικής επίθεσης, βλέποντας το παρόν της να καταστρέφεται μέσα στο πανεπιστήμιο λόγω της υποχρηματοδότησης και το εργασιακό της μέλλον να φαντάζει δυσοίωνο, με την ανεργία στο 70%, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τη μετανάστευση. Αυτή η νεολαία που βλέπει στο πρόσωπο των προσφύγων και των μεταναστών, ένα κοινό μέλλον πολέμων και εξαθλίωσης.

Και καλά όλα αυτά για να μην απέχουμε από τη μάχη των εκλογών όμως…

…ΓΙΑΤΙ Ε.Α.Α.Κ. ;

ΓΙΑΤΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. Σε μια περίοδο που το αστικό στρατόπεδο πιστεύει πως έχει ξεμπλέξει με τη μαχόμενη νεολαία και έχει βάλει στο «πάγο» το φοιτητικό κίνημα, η ανάδειξη ενός μηνύματος αμφισβήτησης και ανυπακοής αποτελεί καθήκον και χρέος της γενιάς μας. Για να στείλουμε μήνυμα κλιμάκωσης της πάλης μας ενάντια στην σύγχρονη βαρβαρότητα, κόντρα στα σχέδια αποκλιμάκωσης του εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά και του ΠΑΜΕ.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ 85 % ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. Δεν αποτελεί παραφωνία ή παρόρμηση, την οποία έχουμε μετανιώσει και απολογούμαστε για αυτήν. Αντίθετα έχει βάθος,  παρελθόν και μέλλον. Η νεολαία, με συνειδητή επιλογή, έσπασε έμπρακτα τα δεσμά της τρομοκρατίας Ε.Ε – Εργοδοτών- ΜΜΕ και αποφάσισε να συγκρουστεί στην πράξη με κάθε έκφανση της αστικής πολιτικής. Το ίδιο ρεύμα είναι ανάγκη να μην αφανιστεί μέσα στα ποσοστά αποχής, να αποτυπωθεί με μαζικούς και δυναμικούς όρους σε κάθε μέτωπο και μάχη που ανοίγεται μπροστά μας.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκαν αφενός ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να καταργήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές, ενώ αφετέρου ότι δεν υπάρχει μέλλον για το λαό και τη νεολαία μέσα στην ΕΕ. Μόνη ελπίδα μας είναι οι ίδιοι οι αγώνες μας για την ανατροπή της κυβέρνησης, για την έξοδο απ’ το ευρώ και την ΕΕ, για τη διαγραφή του χρέους στο συνολικότερο πλαίσιο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΤΟΥ 21^ΟΥ ΑΙΩΝΑ. Ενάντια στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και τις εξευτελιστικές συνθήκες (ασφαλιστικό νομοσχέδιο/ανεργία/ελαστική εργασία), που επιδιώκουν να καθυποτάξουν τη νέα γενιά, η νεολαία έχει υποχρέωση απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό να ενισχύσει τον αγώνα της, σε σύμπνοια με το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, για δουλειά με πλήρη και εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα και κοινωνική ασφάλιση για όλους.

ΓΙΑΤΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ. Από τις γενικές συνελεύσεις και τις καταλήψεις του Ρεθύμνου, της Πληροφορικής και των Ιωαννίνων έως το Παρίσι, τη Λυών και τη Μπορντώ, όπου νέοι/νέες από κοινού με τους εργαζόμενους εξεγείρονται ενάντια στους αντεργατικούς νόμους κυβέρνησης-Ε.Ε., αποδεικνύεται ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για κινηματικές αντιστάσεις και ξεσπάσματα, που αποσπούν σημαντικές νίκες στο σήμερα για όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ. Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε τους πρόσφυγες σαν κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού, της γενιάς μας και της τάξης μας, υπό το πρίσμα της ταξικής αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης των λαών, στεκόμαστε έμπρακτα πλάι σε κάθε πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι με τους πρόσφυγες μας ενώνουν περισσότερα από όσα μας χωρίζουν και εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και το σύστημα που τον γεννά. Η νεολαία να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός μαζικού και μαχητικού αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος από κοινού με τους πρόσφυγες.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ. Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να ανασυγκροτηθούν προκειμένου να γίνουν το σωματείο του κάθε πληττόμενου φοιτητή. Ο σύλλογος δεν πρέπει να θεωρείται ο χώρος που τσακώνονται οι παρατάξεις, αλλά το σημείο συνάντησης όλων των πληττόμενων φοιτητών για να οργανώσουν την πάλη τους για την επιβολή των αναγκών του για Μόρφωση – Εργασία – Ελευθερίες. Και γι’ αυτό θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν με ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ και με σχέδιο δημιουργίας ενός μόνιμου συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων, που θα συντονίζει και θα ενώνει όλους του επιμέρους αγώνες στους φοιτητικούς συλλόγους και θα τους ενώνει με τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ. Δε δεχόμαστε την προσαρμογή της γνώσης στις ανάγκες των εκάστοτε επιχειρήσεων. Δεν θα επιτρέψουμε να μπουν λουκέτα σε σχολές που δεν παράγουν κέρδος στο κεφάλαιο με ένα νέο σχέδιο Αθηνά. Παλεύουμε για σφαιρική και ολόπλευρη μόρφωση δίχως ταξικούς φραγμούς, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας και των φοιτητών.

Για όλους αυτούς τους λόγους στις 18 Μάη στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής και αγώνα. Ενισχύουμε έναν δρόμο που περνάει μέσα από ανασυγκροτημένους φοιτητικούς συλλόγους, μαζικές συλλογικές διαδικασίες, καταλήψεις και απεργίες διαρκείας.

Στις 18 Μάη φωνάζουμε σε κυβερνήσεις – ΕΕ – κεφάλαιο ότι δεν ξοφλήσαμε.

Φωνάζουμε ότι ο κόσμος τους πάει, σάπισε. Κι εμείς είμαστε εδώ για να χτίσουμε έναν άλλο κόσμο…

Έναν κόσμο στο μπόι των αναγκών και των ονείρων μας…

18 ΜΑΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

ΑΝ.Α.ΚΙΝΗΣΗ -Ε.Α.Α.Κ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

 Λίγα λόγια για τις νέες εργασιακές σχέσεις...

            Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, ακούμε συνεχώς για την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων σε κάθε επίπεδο ( εργασία, εκπαίδευση κλπ ) για να έρθει η “ανάπτυξη”, για να “βγούμε από την κρίση” για να γίνουμε επιτέλους ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και άλλα τέτοια. Πέρα από το τι σημαίνουν οι μεταρρυθμίσεις γενικά για την κοινωνική πλειοψηφία , που το βιώνουμε άλλωστε, αξίζει να σταθούμε λίγο στην μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και στις αλλαγές που προωθούνται όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αλλαγές στα εργασιακά , που αποτελούν βασικές και “στρατηγικές” επιλογές της ΕΕ , συνθέτουν σήμερα ένα ασφυκτικό τοπίο για τον εργαζόμενο άνθρωπο, ένα τοπίο όπου η εκμετάλλευση γίνεται  απόλυτη. Αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτό το καθεστώς εργασίας , όπως κι αν το βαφτίζουν (ελαστική ή “ευέλικτη” εργασία)  και σε όποια εκδοχή κι αν είναι (μερική απασχόληση, 5μηνα κλπ) , έχει παγιωθεί σχεδόν στις μισές εργασιακές σχέσεις, ενώ στην νεολαία αποτελεί μια καθολική εργασιακή πραγματικότητα με ακόμα πιο εκμεταλλευτικό τρόπο. Από τον ντελιβερά και τον σερβιτόρο μέχρι και τον εργαζόμενο μηχανικό με μπλοκάκι οι μισθοί πείνας, η απλήρωτη και μαύρη εργασία, η εργοδοτική τρομοκρατία και η επισφάλεια  αποτελούν καθημερινότητα που αν συνδεθούν με την ανεργία οδηγούν την γενιά μας στην μαζική μετανάστευση .

            Πώς όμως επηρεάζει η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού όλη αυτή την κατάσταση? Αρχικά πρέπει να δούμε ότι το νέο νομοσχέδιο και οι αλλαγές που επιχειρούνται εντάσσονται στην ενιαία πολιτική της ΕΕ για την εργασία ( δηλαδή αυτά που περιγράφονται παραπάνω) και την κοινωνική ασφάλιση ( βλ.  επέκταση της ιδιωτικής ασφάλισης ή μετατροπή της  από κοινωνική σε ατομική-ανταποδοτική ) και πάνε “πακέτο”. Γι’ αυτό και το παρόν νομοσχέδιο έχει έναν αλληλοσυμπληρωματικό ρόλο σε σχέση με τα νομοσχέδια για τα εργασιακά και τα φορολογικά που είναι στα “σκαριά”. Παράλληλα με την αντιδραστική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού στην ουσία προωθείται με ποιοτικά ανώτερο τρόπο η ανασφάλιστη εργασία, ειδικά στη νέα γενιά, άρα προωθείται  και εγκαθιδρύεται συνολικά  όλο το μοντέλο της εργασιακής περιπλάνησης, της ελαστασφάλειας και της ανεργίας. Ας δούμε για παράδειγμα την κατάσταση που διαμορφώνεται για τον κλάδο μας  όπου ,αν αφήσουμε στην άκρη το καθεστώς και τις συνθήκες εργασίας,  μόνο οι εισφορές που θα πρέπει να πληρώνουμε ( ακόμα και ο αυτός που δεν έχει εισόδημα θα πληρώνει 3.500 ευρώ περίπου το χρόνο...)  σπρώχνουν στην ουσία την πλειοψηφία των μηχανικών έξω από το επάγγελμα και στην μαύρη εργασία.

            Επειδή λοιπόν όλα αυτά είναι οι εικόνες του αύριο για τους περισσότερους από εμάς ,ενώ βέβαια και για κάποιους συναδέλφους είναι εικόνες του σήμερα,  είναι αναγκαίο να απαντήσουμε σε αυτήν την ολομέτωπη επίθεση. Μέσα από τις αγωνιστικές αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων και με μαχητική παρουσία να παλέψουμε ενάντια στον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, να αποτρέψουμε την κατάθεση του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου, να ανατρέψουμε συνολικά τις μεταρρυθμίσεις τους και την πολιτική τους. Απέναντι στα εργατικά “ατυχήματα” , τον εργοδοτικό αυταρχισμό, την μαύρη, απλήρωτη και ελαστική εργασία να προτάξουμε την δημόσια ασφάλιση την δουλειά με αξιοπρέπεια για όλους, Απέναντι  στην μαυρίλα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν κυβέρνηση- ΕΕ-ΔΝΤ να τους φωνάξουμε δυνατά:

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ!